background img

The New Stuff

Sus! Haykırışlarını Dinlemek İstiyorum

Sus, haykırışlarını dinlemek istiyorum. Saatlerce, dakikalarca yapmak istiyorum bunu. Tüm dünya ile alakamı kesip, sadece seni dinlemek, seni izlemek ve gözlerine bakmak. Ne kadar tatlı olursun bir şeyler anlatırken sen şimdi. Gözlerinin içi güler, arada bir durursun, sen de izlersin beni. Daha da tatlı olursun, tebessüm edersin birazcık.

El ele dolaşırız her tarafı, her bir yanı. Sarılırsın arada bana, gülüşürüz ve bazen dudağıma ufak bir öpücük kondurursun belki de. Herkes bakar bize, gülümserler, kıskanırlar belki. İstediğimiz de bu değil mi zaten? Herkesin aşkımızı izlemesi ve bize hayran kalması. Konuşma, sus. Sadece beni izle, bana bak ve beni gör. Sadece beni.

Ah, hayır. Susmasak mı acaba? Konuşalım ya da her şeyi. Biraz geçmişe dönelim, dertleşelim azıcık. Geçelim elit bir cafeye, alalım kahvelerimizi avuçlarımızın içine. Hava da soğuk zaten, ısıtırız avuçlarımızı kahvenin sıcaklığıyla. Yüzümüze de yakın tutarız, buharını ve kokusunu en derinimize çekebilmek için. 

Bakma öyle, konuşalım dememiş miydik? Sen başla önce. Ben dinlemeye alışığım seni. Ben anlatmasam da olur, anlatırsam da kendime anlatırım zaten. Ben seninle buluşmadan önce aynanın karşına geçer, önce her şeyi aynanın içindeki o kişiye anlatırım. Söylediklerimi tekrar eder ama aynı zamanda beni dikkatli de dinler. Beni en iyi dinleyen de odur. Kimse tanımıyor onu benden başka. Sıkıldığımda, ağladığımda giderim yanına. Ben gittiğimde o da yeni gelmiş oluyor zaten, oturuyor karşıma o da başlıyor anlatmaya, ben de. Ağlamaya başlıyoruz beraber. Bazen ikimize de kahve yapıyorum, iyi geliyor. 

Sus! Ne olur sus artık. Daha fazla dinlemek istemiyorum bu saçmalıkları. Hep aynı şey, hep aynı dert, hep aynı sorunlar. Sen de sus, ben de susacağım. Konuştuğum mu var sanki? Dinlediğin mi var? Boş versene ya, böyle de iyi değil miyiz? Değiliz galiba. Ben değilim. Dinlenmeye ihtiyacım oluyor, kimse yok. Kendimden başka kimsem yok. En çok da bu üzüyor beni, kendimle baş başa kalmam. Belki bu da iyi olandır, bilmiyorum. 

Susuyorum. Artık konuşmayacağım. Haykıracak mısın? Yapma! Duymayacağım çünkü. Benim haykırışlarımı duyuyor muydun sen? Susuyordum, haykırıyordum. Hayır, duymuyordun. Ben de duymacağım, duymayacağız. Artık birbirimizi duymayacağız, dinlemeyeceğiz. Ne kadar iyi olabilirsek bu durumda, o kadar iyi olacağız. 

Kahvelerimi tek başıma içeceğim artık. Tek başıma yudumlayacağım, içimi ısıtacağım. Üzerinde tüten dumanını içime çekeceğim, en derinime, en dibe. Ne kadar ısınabilirsem, ne kadar rahatlayabilirsem.

Sus! Haykırışlarını dinlemek de istemiyorum artık.

1 yorum: Leave Your Comments

Fotoğrafım
Edirne, Ayşekadın, Turkey
19 Ocak 1996, İskenderun doğumlu. Trakya Üniversitesi Halkla İlişkiler ve Tanıtım bölümü mezunu. 13 yaşından beri blogger. 2012 Hürriyet Bumerang Ödülleri'nde En Uyumlu site üçüncülüğüne hak kazandı. İlk kitabı İkinci Kadının Hikâyesi ise Temmuz 2016 yılında basıldı. Tüm kitabevleri ve online kitapçılarda satışta.